Kto wie, że jeśli chodzi o pochodzenie, Tango to słowo afrykańskie, które czerpie źródło z jednego z największych ludów Afryki subsaharyjskiej, ludu Bantu. Z ludu bantu narodzi się Królewstwo Kongo.

W okresie handlu czarnymi niewolnikami, handlarze niewolników nazywali słowem Tango miejsce przebywania niewolników przed wejściem na statek płynący do obu Ameryk. Jednym z kierunków podróży stanie się w okresie późniejszym Argentyna, w szczególności Rio de la Plata. Miejsce w którym niewolnicy przebywali czasowo po zejściu ze statku nazywano Tango.
Ta Ngo miało być więc używane w swojej formie negatywnej przez czarnych niewolników w stosunku do zwolenników niewolnictwa jako odpowiedź na ich uwięzienie, słowo to następnie przekształcone zostało w słowo tango w języku mówionym handlarzy niewolników.
Nieco później, w XIX wieku, nazywano Tango wszystko co wiązało sie z tańcami potomków czarnych niewolników w Argentynie i znaczenie Tango miało w tym czasie wyraz relatywnie pejoratywny.
Wraz w przybyciem imigrantów z Europy Zachodniej i Centralnej, taniec praktykowany przez afrykańczyków przekształca się i przejmuje rytmy inspirowane tańcami europejskimi, muzyką wywodzącą się z Europy Centralnej graną przez muzyków włoskich używajacych niemieckich instrumentów. To Carlos Gardel, według jednych urodzony w Tuluzie, a wg innych w Urugwaju ucieleśnia najlepiej śpiew Tango.
Bandoneon, typowy instrument muzyka akompaniującego tancerzom Tango stworzony został w Niemczech przez Henricha Banda pod marką Band-Union (Bandoneon).
Najważniejszy symbol ludu Kongo, Ngo (Ta Ngo), władza króla której uosobieniem jest leopard, stał się więc z biegiem historii niewolnictwa i wieków Tango, tańcem muzyki argentyńskiej w dziedzictwie tak bogatym i nieznanym.

Podziękowanie dla Felixa Balouboula Ndoulou za informacje dotyczące afrykańskich korzeni słowa Ta Ngo.